Osman GÜLDEMİR

Son zamanlarda yiyecek içecek işletmelerinin geleneksel tarzda hizmet sunmalarından oldukça memnuniyet duyuyorum. Hoş, bu dünyanın birçok ülkesinde yaygınlaşan “ Yavaş Yemek ” ( Slow Food ) akımıyla oldukça ilişkili. Tarihinden, coğrafyasından yola çıkan “ anlatılabilir, üzerine konuşulabilir ” işler yapan aşçılar hem daha iyi paralar kazanıyor, hem de kısa sürede ünleniyorlar. Her neyse, konumuza dönelim. Son yıllarda merkezî, işlek bölgelerdeki lokanta, pastane gibi yiyecek içecek işletmeleri kendilerine otantik tabelalar yaptırır oldular. İsimlerinin sonuna veya levhanın altına da “ since 1965 ” gibi tarihler yazmaya başladılar. Evet, bu işletmelerin bir kısmı yazdıkları şekilde gerçekten tarihîler. Ancak bazılarına da rastlıyoruz ki, yani tespit ediyoruz ki yalan söylüyorlar. Alanımız icabı bazı bölgelerde yaptığımız akademik çalışmalarda veya sadece meraktan bu tarzdaki işletmeleri merceğe aldığımızda üç beş yıl geçmişlerine ulaşabilmemiz mümkün olmuyor. Meselâ kimi y...

Geçenlerde İstanbul’da, Beyoğlu Öğretmenevi ’nin teras lokantasında sözü dinlenir, beraber yenilir ve içilir insanlarla yemek yiyiyorduk. Eee, haliyle gündelik yaşamdan, bireysel meşgalelerimizden falan bahsediyorduk. Bazılarınız bilirler, geçen sene Prof. Dr. Nazmi Kozak ’ın koordinatörlüğünde benim de araştırmacı olarak yer aldığım “ Türkiye Turizm Tarihi ” projesine başladık. Yakın tarih üzerine ağırlıklı olarak sözlü tarih çalışmak insanın kulağının dolu olmasını, araştırdığı kişi ve/veya işletmeyi tüm yönleriyle tanımasını gerektiriyor… Bir ara masamızın ana konusu bu sebepten ötürü; Cumhuriyet tarihi, tarihi kaynaklar, yakın tarihi aktaran eserler oldu. Çok değerli Senay Haznedaroğlu [1] “Osman kesinlikle ‘Annem Belkıs [2] ’ı okumalısın; yakın tarih üzerine harika bir yaşantı kitabı” dedi. Sözünü tuttum hemen kitabın siparişini verdim. Yığınla bekleyen işim olması sebebiyle; gelir gelmez okudum diyemeyeceğim ama biran önce ele aldım ve hızlıca bitirdim. Oldukça sade dilli ve...