Osman GÜLDEMİR

Son zamanlarda yiyecek içecek işletmelerinin geleneksel tarzda hizmet sunmalarından oldukça memnuniyet duyuyorum. Hoş, bu dünyanın birçok ülkesinde yaygınlaşan “ Yavaş Yemek ” ( Slow Food ) akımıyla oldukça ilişkili. Tarihinden, coğrafyasından yola çıkan “ anlatılabilir, üzerine konuşulabilir ” işler yapan aşçılar hem daha iyi paralar kazanıyor, hem de kısa sürede ünleniyorlar. Her neyse, konumuza dönelim. Son yıllarda merkezî, işlek bölgelerdeki lokanta, pastane gibi yiyecek içecek işletmeleri kendilerine otantik tabelalar yaptırır oldular. İsimlerinin sonuna veya levhanın altına da “ since 1965 ” gibi tarihler yazmaya başladılar. Evet, bu işletmelerin bir kısmı yazdıkları şekilde gerçekten tarihîler. Ancak bazılarına da rastlıyoruz ki, yani tespit ediyoruz ki yalan söylüyorlar. Alanımız icabı bazı bölgelerde yaptığımız akademik çalışmalarda veya sadece meraktan bu tarzdaki işletmeleri merceğe aldığımızda üç beş yıl geçmişlerine ulaşabilmemiz mümkün olmuyor. Meselâ kimi y...

Kitap, evet yine bir kitap… Mutfak tarihi ve kültürü üzerine okumalar yapanlar Massimo Montanari’nin ismine sıkça rastlarlar. Nitekim Montanari’nin mutfak tarihi konusundaki çalışmaları birçok dile çevrilerek, farklı ülkelerde yayınlanmıştır. Bologna Üniversitesi [1] ’nde Ortaçağ profesörüdür, mutfak tarihi ve kültürü alanında dünyadaki en saygın akademisyenlerden birisidir. [2] Ancak üzücü ki sadece bir kitabı Türkçeye çevrilip, ülkemizde basılmış. O da 1995 yılında AFA yayınlarınca [3] . Ama maalesef ki yayınevi kapatılmış ve dolayısıyla kitabın baskısı tükenmiş, yenisini elde edebilmek mümkün değil. Hatta öyle ki, okumak-incelemek için bile ele almak pek de kolay değil! Şanslıyım ki Anadolu Üniversitesi Merkez Kütüphanesi’nde, Montanari’nin bu kitabıyla birlikte diğer birkaç kitabı mevcut. Yani okuyup, notlarımı alabildim… Orijinal adı “La Fame e L’Abbondanze” olan ve Türkçe baskısında “Avrupa’da Yemeğin Tarihi” başlığı kullanılan bu kitap Fransız tarihçi Jacques Le Goff [4...