Osman GÜLDEMİR

Çağımızda maalesef ki iş-yaşsam biçimi, çevresel etkenler ve beslenme alışkanlıklarından kaynaklanan ciddi hastalıklar sayısı oldukça arttı. Yakın çevremizde sürekli hastanelere gitmek zorunda olan ve hatta yaşamı boyunca birçok kez riskli operasyonlar geçirmek zorunda kalan insan azımsanmayacak sayıda… Kalkınmış ülkeler, toplumlarında bireylerin yaşam kalitelerinin düşmemesi için okul öncesinden başlayan ve gerek örgün gerekse yaygın eğitim kanallarıyla “ beslenme eğitimi ” vermekte. Danimarka, İsveç, Norveç, Finlandiya gibi ülkelerde beslenmeyle ilişkili hastalık oranına bakıldığında yukarıdaki mantıkla yürütülen eğitim ve sağlık politikalarında gerçekten başarılı oldukları anlaşılmakta. Ayrıca bu ülkelerdeki insanların refah düzeylerinin yüksekliği, içinde bulundukları toplumlardaki memnuniyetleri de bir şekilde bu konuyla ilişkilendirilebilecek nitelikte… Bizim ülkemiz için kısa vadede, o ülkelerdeki gibi “ önleyici hekimlik ” faaliyetlerinin işlemesi pek mümkün değil! Çünkü...

Geleneksel beslenme: Glisemik indeksi düşük; vitamin ve minerallerce zengin, doğal tarımla elde edilmiş gıdalardan oluşan; rafine, hazır, endüstriyel gıdalardan uzak beslenme biçimidir. Optimum beslenme: Minimum hastalık riski, maksimum iyi hal/sağlık, dolayısıyla “maksimum sağlıklı yaşam” hedefiyle oluşturulan beslenme biçimidir. Bursa dağ ilçeleri (Harmancık, Büyükorhan, Orhaneli, Keles); tahıl, sebze-meyve, bakliyat ağırlıklı bir tüketime sahip olduğundan ve ekonomik sebeplerden olsa gerek et tüketiminin az olmasından, eğitim ile optimal beslenme alışkanlıklarını edinebilir. Nitekim bölge insanı sanayi ve kentsel yoğunluktan uzak olduğundan halen geleneksel beslenme uygulamalarını sürdürmektedir, rafine ve hazır gıdalardan oldukça uzaktırlar (Özellikle hazır ve ön pişirmelerin yapıldığı gıdalar). Dağlık bölgesi ilçelerindeki ananelere bağlılık, tabuların yıkılması açısından birçok zorluk teşkil etse de, beslenme yönünden birçok potansiyel avantajı da barındırmaktadır (bulgur tüket...