Osman GÜLDEMİR

Sevgili dostlar bugün sizlere gecikmeli bir yazı yazıyorum. Gecikmeli, çünkü Ocak sonu, hadi bilemedin Şubat başı yazmalıydım, affola… Ama mühim bir mesele olduğu için mim koyma m gerekiyordu. O sebepten kaleme alıyorum. Şimdi de girizgâhı uzatarak bir kabahat daha işlemiyim ve hemen mevzuya gireyim. İstanbul Gelişim Üniversitesi öğretim üyelerinden İsmail Hakkı TEKİNER 23-25 Ocak 2019 tarihlerinde “ Gastronomide Bilim ve Teknik: Mutfakta Mühendis Var! ” başlıklı bir TÜBİTAK projesi yürüttü. Bu projede farklı üniversitelerden Gıda Mühendisliği, Gastronomi ve Mutfak Sanatları, Gastronomi ve Aşçılık bölümlerinden seçili öğrenciler ile farklı disiplinlerden akademisyenleri bir araya geldi. Derslerde; Eski Çağlardan Günümüze Mutfak Teknolojilerine Tarihsel Bakış-Yemek ve Sanat Yenilikçi Mutfak: Yeni Ürün Geliştirme Mutfak Teknolojilerine Nütrisyonel Yaklaşım Mutfak Teknolojiler, Hijyen ve Sanitasyon Mutfak Teknolojilerinde AR-GE Potansiyeli Mutfakta Etkili Pişirme...

Mutfak, Aşçılar ve Kitaplar Sentez bir mutfak olduğu söylenen Türk Mutfağı [1] çorbalardan zeytinyağlılara, dolmalardan sarmalara, böreklerden çöreklere, bastılardan kalyelere, haşlamalardan kebaplara, külbastılardan söğüşlere, yahnilerden sakatatlara, deniz ürünlerinden kuru baklagillere, musakkalardan tavalara, etli meyve yemeklerinden sebze yemeklerine, cacıklardan piyazlara, pilavlardan makarnalara, tatlılardan içeceklere kadar birçok yemek grubunda zengin çeşide sahiptir. Dolayısıyla “ Türk Mutfağı dünyanın en iyi üç mutfağından birisidir ” klişesini dile getirmek her aşçının ve alan çalışanının kolaya kaçış yoludur. Neden? Çünkü gerçekten en iyi mutfaklara sahip olan İtalya, Fransa, Japonya gibi ülkeler bunu her açıdan ispatlamaktadırlar. Nasıl mı? Her birimizin mahallesinde bulunan marketlere kadar parmesan peynirlerini, rokforlarını, hazır hamurlarını, soya sosu gibi soslarını ulaştırarak… Yani bunları dünyanın dört bir yanına satabilerek. Daha da ironiği ülkemizde açı...